• Odzież pasieczna.

Odzież ochronna przy pracy na pasiece ma przede wszystkim chronić pszczelarza przed pożądleniem, oraz ze względu na utrzymanie warunków higienicznych. Na odzież składa się płaszcz roboczy lub kombinezon z siatką na głowie. Szyje się ją przede wszystkim z jasnego, gładkiego materiału i łatwego do prania. Szczególnie praktycznie jest surowe lniane płótno. Płaszcz powinien być zapinany pod szyją, z rękawami zaopatrzonymi w mankiety dobrze przylegające do przegubów rąk. Pszczoły są bardzo wrażliwe na obce zapach, więc płaszcz używany wyłącznie do pracy w pasiecie przechodzi zapachem miodu i wosku i nie podrażnia pszczół. Głowę i twarz chroni przed pożądleniem maska lub siatka ochronna. Maski są zrobione z siatki drucianej, obszytej jasnym płótnem, w taki sposób aby po jej założeniu na głowę brzegi materiału można było włożyć pod kołnierz. Obecnie coraz częściej stosuje się zamiast masek kapelusz ochronny z siatką, lub kombinezon ochronny wraz z kapeluszem, który jest bardzo wygodny przy pracach w pasiece.

  • Podkurzacze

Podkurzacz pasieczny służy do uśmierzania podrażnionych pszczół podczas niezbędnych prac wykonywanych w pasiece. Najbardziej rozpowszechnionym wśród pszczelarzy jest podkurzacz wg konstrukcji Roota, składa się z paleniska z kominkiem oraz mieszka. Palenisko stanowi walcowata puszka z blachy żelaznej ocynowanej, zaopatrzona w pokrywę w kształcie stożka- kominka, z otworem wylotowym w wierzchołku. Pokrywa połączona jest zawiaskami z paleniskiem, a wewnątrz u podstawy stożka zamknięta dziurkowanym krążkiem blaszanym. Wewnątrz paleniska znajduje się druga puszka, o nieco mniejszej średnicy, sporządzona z grubej żelaznej blachy. Jej dno jest dziurkowane i ścięte ukośnie i służy za ruszt doprowadzający powietrze do paleniska. Wewnętrzna puszka czyli właściwe palenisko powinna być izolowana materiałem niepalnym, co zapobiega rozpalaniu się zewnętrznej części podkurzacza. Przy dnie z tyłu zewnętrznej puszki znajduje się otwór, przez który wpada strumień powietrza z mieszka pod dno puszki wewnętrznej. Aby sprawnie działał podkurzacz, otwory w dnie paleniska powinny mieć średnicę ok. 1 cm. Ze ściankami paleniska połączony jest skórzany mieszek, którego wylot zaopatrzony w krótką rurkę, znajduje się naprzeciwko wlotowego otworu paleniska.

  • Dym i jego funkcja oraz parametry.

Jako paliwa do podkurzaczy używa się zazwyczaj suchego próchna drzew liściastych, rzadziej kory, torfu lub suchego krowieńca. Jednym z lepszych paliw są również huby, które rosną na pniach drzew liściastych, oraz łodygi słonecznika. Dym z podkurzacza powinen być dość gęsty, ale chłodny gdyż gorący dym podrażniłby rodziny pszczele. Pod wpływem dymu pszczoły, ratując swe zapasy, napełniają wola miodem i stają się ociężałe, więc nie mogą tak bardzo żądlić. Działanie dymu na pszczoły może być spotęgowane poprzez nalanie na palące się próchno w podkurzaczu paru kropel lizolu. Dodanie do paliwa kilku kawałków zboin woskowych lub grudki kitu pszczelego wpływa łagodząco na bardzo podrażnione pszczoły. Podczas spalania w podkurzaczu próchna lub innego paliwa wydziela się spora ilość smolnych substancji, które osiadają głównie na krążku ochronnym i wewnątrz kominka więc trzeba je stamtąd co jakiś czas usuwać.

 

 

  • Dłuta pasieczne: rodzaje.

    Dłuto pasieczne tzw. Roota, jest niezbędnym narzędziem przy pracach pasiecznych. Przede wszystkim służy za dżwignię do oddzielania nadstawki lub górnego korpusu ula od dolnego, do poruszania z miejsca i rozsuwania ramek, oczyszczania ich z wosku i kitu, do odskrobywania dna, ścian i wręgów ula oraz wielu innych czynności.

    Szczotki pasieczne.
    Niewielka płaska, miękka szczoteczka z drewnianą rączką, sporządzona z jasnego włosia końskiego lub tworzywa sztucznego, służy do zmiatania pszczół z plastrów. Przed użyciem zwilża się ją czystą wodą, ponieważ wilgotna nie drażni pszczół. Zmiatając pszczoły z plastra, należy trzymać szczoteczkę grzbietem nieco skośnie w dół, tak by końce włosia nie wchodziły do komórek. Szczoteczkę pasieczną można też zastąpić dużym piórem lub całym skrzydełkiem gęsim lub kaczym.

  • Skrobaczki. Używa się je do oskrobywania i czyszczenia ścian oraz dna ula. Wyróżniamy skrobaczki krótkie lub długie, które sporządzone są z dobrej stali i mają wyostrzone krawędzie i odpowiednio mocne trzonki. Skrobaczka długa, nazwana także kociubą, używana jest do wygarniania zmiotków z dna uli, głównie starszych typów, zaopatrzonych w boczne drzwiczki i mających stosunkowo wysoką przestrzeń podramkową.
  • Zmiotki. Praktycznym uzupełnieniem skrobaczek jest niewielka prostokątna, blaszana szufelka, zaopatrzona w pionowo osadzony trzonek. Używając szufelki i małej włosianej miotełki umocowanej na długim trzonku można z łatwością usuwać zmiotki z uli otwieranych z góry, bez wyjmowania większości ramek. Nie należy rozrzucać zmiotków z ula na toczku, ale dokładnie je wyzbierać do osobnej skrzyneczki, gdyż zabezpieczy to pasieczysko np. przed rabunkiem innych pszczół.
  • Nóż pasieczny- rodzaje. Nóż pasieczny jest obosieczny, zaopatrzony w odgięty trzonek z dłutkiem do podważania ramek. Nóż pasieczny powinien być wykonany ze stali nierdzewnej. Nóż pasieczny służy przede wszystkim do odsklepiania plastrów z miodem, ponadto ma zastosowanie przy przeglądach pni, gdzie używa się go do wycinania części woszczyny trutowej lub różnych nadbudówek woskowych, odciągniętych przez pszczoły poza ramkami.
  • Przegonki- rodzaje. Przegonka służy do umożliwienia odbioru ramek z miodem z nadstawki bez niepokojenia pszczół i związanych z tym stratami miodu oraz niepotrzebnego naruszania normalnego trybu pracy i życia rodziny pszczelej. Przegonka wprawiona do poziomej przegrody z dykty i włożona pomiędzy gniazdo a nadstawkę spełnia rolę jakby jednokierunkowego wentyla, który umożliwia pszczołom przejście z nadstawki do gniazda, zamyka im jednak przejście w kierunku odwrotnym. Przegonkę zakłada się zwykle dzień wcześniej przed miodobraniem najlepiej wieczorem, w tej sytuacji następnego dnia rano można zdjąć całą nadstawkę, która jest wolna od pszczół. W sprzedaży są przegonki sprężynowe typu Portera oraz klapkowe. Przegonki klapkowe pozwalają na przejście z nadstawki do gniazda większej ilości pszczół, co skraca czas oczekiwania do 2-3 godzin i dlatego taka przegonka może być użyta kilkukrotnie w ciągu dnia.
  • Stołek pasieczny- rodzaje. Pszczelarz pracujący w pasiece używa zwykle wielu narzędzi, aby mieć je pod ręką potrzebuje specjalnego stołka. Stołek pasieczny jest w taki sposób skonstruowany, aby na nim można było rozmieścić wszystkie potrzebne narzędzia i dodatkowy sprzęt pszczelarski.
  • Transportówka: budowa. Jest to niezbędne narzędzie podczas przeglądu uli w pasiece, ułatwiające pracę pszczelarzowi. Transportówka czyli lekka skrzynka zrobiona z dykty lub płyt pilśniowych, zaopatrzona w szczelną pokrywę i wręgi do zawieszania ramek, służy do przenoszenia z przechowalni na toczek ramek z woszczyną lub węzą, oraz do chwilowego przetrzymywania ramek wyjętych z ula. Transportówka może być też wykorzystywana jako rojnica do zbierania i czasowego przetrzymywania rojów naturalnych, ale także do tworzenia rojów sztucznych oraz do przewozu pszczół. W zalezności od potrzeb pszczelarza i wielkości pasieki, transportówka może przypominać zestaw skrzynek (rojnica), rozbudowany stołek pasieczny lub formę wózka małej taczki. Uniwersalna Transportówka- rojnica ma w pokrywie prostokątne wycięcie, które może być zamykane szczelną wkładką lub siatką wentylacyjną. Przez to wycięcie można wkładać do transportówki klateczkę z matką, oraz za pomocą leja wsypywać pszczoły. Przednia ściana transportówki jest zrobiona z siatki, w celu zwiększenia dostępu powietrza, która w razie potrzeby może być zasłonięta szczelną wkładką i przymocowana śrubami. W dolnej części przedniej ściany znajduje się wylot zamykany zasuwką, do którego może być zakładana przegonka. Transportówka służąca wyłącznie do przenoszenia ramek może mieć być skonstruowana w kształcie drewnianej taczki (wózka) z przednimi kółkami i w tylnej nóżki- podpory, ułatwiające transport ramek do uli. Do transportówki mogą też być przybite z boku płaskie skrzyneczki służące do przechowywania narzędzi.
  • Kraty odgrodowe: rodzaje.

Krata odgrodowa używana jest w sytuacji zamknięcia matce dostępu do innych części ula. Zwykle kratą oddziela się magazyn miodowy od właściwego gniazda, aby nie dopuścić do zaczerwienia plastrów przeznaczonych na składanie miodu. Kratę odgrodową zakłada się też w okresie pożytku głównego, w celu ograniczenia czerwienia do jedynie kilku plastrów. W ulach stojakach kratę wkłada się poziomo pomiędzy gniazdo a nadstawkę, która oprawiona w ramkę ma wymiary zewnętrzne ula. Jednak w ulach leżakach kratę ustawia się pionowo ale wewnątrz ula i wymiary ramki muszą być dostosowane do wewnętrznych wymiarów ula. Kraty odgrodowe powinny być wykonane z blachy ocynkowanej lub z tworzyw sztucznych, z wyciętymi podłużnymi otworami, które umożliwiają pszczołom przejście. Najlepsze kraty są wykonane z drutu lub cienkich drewnianych pręcików osadzanych w specjalnych listewkach, gdyż pszczoły mogą łatwo przez nie przechodzić. Szerokość pomiędzy prętami musi wynieść dokładnie 4,3 mm, gdyż pszczoły powinny przez nie przechodzić bez trudu, ale zatrzymać matki mające znacznie grubszy tułów. Ostatnio stosuje się także tzw. segmenty odgrodowe, zrobione z ocynkowanego drutu o średnicy 2-2,5 mm, złożonego podwójnie i łączonego co pewien odstęp blaszanymi klamerkami lub skręconego w taki sposób aby zachować standardowy odstęp pomiędzy drutami. Długość takiego segmentu powinna odpowiadać długości górnej beleczki ramki używanej w ulu. Przed założeniem nadstawki lub drugiego korpusu, segmenty wkłada się w uliczki między górnymi beleczkami ramek korpusu dolnego. Ze względu na wygodę użycia oraz lekkość i łatwość wykonania, segmenty odgrodowe są coraz popularniejsze wśród pszczelarzy.

  • Pomost.

Przyrząd ten używany jest podczas przegonu pszczół rojowych i innych podobnych czynnościach. Pomost zrobiony jest z kawałka dykty lub cienkiej płyty pilśniowej o szerokości 50 cm i długości 75-100 cm. Z trzech stron obramowany jest listewkami, a czwarty bok przystawiany jest do wylotu ula, jest bez listewki i zwężony do szerokości ok. 30 cm. Ponadto można spotkać pomosty w postaci szkieletu z listewek, obity od spodu płótnem.

  • Namiot, izolator.

Namioty- izolatory służą pszczelarzom w okresach bezpożytkowych do zabezpieczenia uli przed rabunkiem. Prostokątny szkielet namiotu sporządzony jest z cienkich listewek i obity z trzech boków oraz góry siatką. Czwarty bok służy za wejście i również jest zamknięty materiałem izolacyjnym.

  • Topiarki: rodzaje.

Topiarka, to urządzenie służące do wytapiania wosku, z suszu poprzez zastosowanie wysokiej temperatury. Wyróżnia się następujące rodzaje topiarek :

    1. Słoneczna: to szczelna skrzynia z podwójnie oszkloną pokrywą osadzoną ruchomo na słupku. Wykorzystuje energię promieni słonecznych do wytapiania wosku ze świeżej woszczyny, podgrzewając ją do temperatury ok. 90 stopni C. Roztopiony wosk spływa z dna topiarki do podstawionego naczynia, a zanieczyszczenia zatrzymują się na siatce oraz na przegrodzie między dnem topiarki a naczyniem.
    2. Wodna: to duże naczynie z wodą, w której gotuje się rozdrobniony susz, wytworzony poprzez temperaturę gotującej się wody, wosk wypływa na jej powierzchnię oraz poprzez przykrywającą susz siatkę lub pokrywę z otworkami
    3. Parowa: urządzenie, w którym susz poddaje się w zamkniętym naczyniu działaniu pary wodnej i zwiększonego ciśnienia. Miednicę z wodą ustawia się na cegłach w parniku węglowym, a pod pokrywą zawiesza się rzadkie płótno. Na nim umieszcza się woszczynę uzupełnianą w miarę jej topnienia. Po szczelnym przykryciu parnika, na palenisko podkłada się określoną ilość paliwa. Wytopiony wosk wyjmuje się z miednicy następnego dnia.
    4. Elektryczna: czyli prasa do wosku, która wytapia wosk na sucho, poprzez podgrzewanie suszu spiralą elektryczną wmontowaną w dno topiarki. Po jej nagrzaniu, susz stopniowo ściska się pokrywą, używając pokrętła śruby lub lewarka.
  • Miodarki: rodzaje.

Miodarka czyli tzw. wirówka, jest to urządzenie do odwirowywania miodu z plastrów pszczelich, wykonane zazwyczaj ze stali nierdzewnej. Budowa miodarki: na zewnątrz cylindryczny bęben, w środku znajduje się wirnik (kosz), połączony z mechanizmem napędowym. Do wirnika wkłada się ramki z węzą i poszytym miodem i pod wpływem siły odśrodkowej miód wylatuje z komórek plastra. Przy dnie miodarki znajduje się zawór, którym ścieka miód. Miodarki dzieli się na:

    1. Miodarka hordialna: siła odśrodkowa działa prostopadle do płaszczyzny plastra i prawie jednakowo na całą jego powierzchnię. Wirowanie plastrów wymaga tu przynajmniej dwukrotnego ich obracania. Najczęściej spotyka się miodarki hordialne, jednorazowo mieszczące 3-6 plastrów.
    2. Miodarka radialna: siła odśrodkowa działa równolegle do powierzchni plastrów i odwirowywanie miodu następuje jednocześnie z obu stron plastra. Pojemność kosza miodarki radialnej wynosi od kilkunastu do kilkudziesięciu plastrów.
    3. Miodarka semiradialna: plastry ustawiane są w kasetach pod kątem mniejszym niż 90 stopni do promienia wirnika. Podczas obracania się wirnika w jednym kierunku odwirowywana jest jedna strona plastra. Po zmianie kierunków obrotów, wahadłowo zamocowane kasety samoczynnie ustawiają się pod tym samym kštem, po przeciwnej stronie promieni i odwirowuje się druga strona plastra. Miodarka semiradialna może pomieścić do 50 plastrów i więcej.

Mniejsze miodarki są napędzane ręcznie, większe mają napęd elektryczny.

  • Odstojniki na miód

Odstojniki – są to naczynia raczej większej pojemności (100-200 litrów) wyposażone w kran spustowy okołó 1-2 cm powyżej dna. Miód znajdujący się w odstojniku przez kilka dni (zależy od czasu krystalizacji) ulega procesowi naturalnego oczyszczania (na powierzchnie wypływają zanieczyszczenia lekkie np drobiny wosku, a na dno opadają cięższe np kryształki cukru. Miód z odstojnika można od razu nalewać do naczyn przeznaczonych do handlu.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s