Zasady dobrej praktyki: obowiązujące przepisy.
Każdy właściciel pszczół, a co za tym idzie użytkownik zwierząt i wytwórca produktów zwierzęcych, ma obowiązek zgłosić swoją pasiekę do właściwego terytorialnie powiatowego lekarza weterynarii. (Ustawa z 24.04.1997 r. O zwalczaniu chorób zakażnych zwierząt, badaniu zwierząt i mięsa oraz Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej. Dz. U. 1999 r. Nr 99, poz. 66 z póżniejszymi zmianami). Zarejestrowanie pasieki w Powiatowym Inspektoracie Weterynaryjnym winno nastąpić w okresie 30 dni od nabycia pszczelej rodziny lub osadzenia roju. Właściciel zgłaszający się do rejestracji winien udokumentować odpowiednie przygotowanie fachowe w postaci co najmniej zdanego podstawowego kursu pszczelarskiego. (Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 8.01.2003 w sprawie rejestru podmiotów prowadzących niektóre rodzaje działalności dotyczącej zwierząt i produktów zwierzęcych. Dz.U. 2003 r. ,Nr 7, poz.87.). Po zgłoszeniu pasieki do wyżej wymienionego rejestru właściciel pasieki winien otrzymać weterynaryjny numer identyfikacyjny. Jest on konieczny przy wystawianiu przez pszczelarza handlowego dokumentu identyfikacyjnego do każdej partii towaru, który wprowadzony jest do obrotu. Dotyczy to także sprzedaży bezpośredniej w pasiece, na kiermaszu, na targowisku, czy wprost do zakładów żywienia zbiorowego (Ustawa z 14.02.2003 o zmianie ustawy o zwalczaniu chorób zakażnych zwierząt, badaniami zwierząt rzeżnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej oraz niektórych innych ustaw. Dz.U. 2003 r. Nr 52, poz.450). Zgłoszona pasieka winna spełniać szczegółowe warunki weterynaryjne, związane z wprowadzeniem na rynek zwierząt, a w tym konkretnym przypadku rojów, matek i rodzin pszczelich, a także środków spożywczych w postaci produktów pszczelich. (Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18.09.2003 w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych, jakie muszą spełniać gospodarstwa w przypadku, gdy zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego z tych gospodarstw są wprowadzane na rynek. Dz.U. 2003 r. Nr 168, poz. 1643.). Na pszczelarzu spoczywają szczególnie obowiązki dotyczące bezpieczeństwa. W myśl przepisów właściciel zwierząt odpowiada za szkody spowodowane przez jego zwierzęta. (Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13.12.2002 w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych, wymaganych przy prowadzeniu działalności, związanej ze sprzedażą bezpośrednią. Dz. U. 2002 r. Nr 223, poz.879). Dlatego też celowym jest aby:

  • obszar pasieczyska był ogrodzony
  • przy każdym wejściu znajdowała się tabliczka z napisem: Uwaga pszczoły! Nieupoważnionym wstęp wzbroniony!
  • przy głównym wejściu była informacja o numerze telefonu właściciela
  • ule były ustawione co najmniej 10 m od drogi, budynków mieszkalnych i inwentarskich, zabudowań gospodarczych, podwórzy, ogrodów i 50 m od autostrady lub drogi szybkiego ruchu
  • w przypadku niemożności ustawienia uli w w/w odległości, oddalić je stałą przeszkodą (parkanem, murem, krzewami) o wysokości co najmniej 3m, tak by spowodować wznoszenie się pszczół ponad sąsiedni teren
  • na obszarach zaludnionych hodować odmiany pszczół charakteryzujące się obniżoną agresywnością
  • ubezpieczyć się od odpowiedzialności cywilnej pszczelarzy, bądz to indywidualnie, bądz też w ramach ubezpieczenia zbiorowego zorganizowanego przez Regionalny Związek Pszczelarzy w Jeleniej Górze

Przemieszczanie rodzin pszczelich w ramach typowych dla pszczelarstwa wyjazdów na pożytki wymaga:

  • posiadania świadectwa zdrowia rodzin pszczelich, wydanego przez powiatowego lekarza weterynarii
  • zgłoszenia zamiaru przewiezienia swojej pasieki do danej miejscowości u właściwego terytorialnie powiatowego lekarza weterynarii
  • wystawienia kolejnego świadectwa przez powiatowego lekarza weterynarii z obszaru, na który pasieka była czasowo wywieziona po wykorzystaniu danego pożytku i przed powrotem na stałe miejsce stacjonowania
  • wcześniejszego uzgodnienia z właścicielem plantacji (najlepiej w formie pisemnej), zasad ustawiania i stacjonowania pasieki
  • zapoznanie się z terminarzem zabiegów agrochemicznych na danym terenie (w/w sprawy regulują: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi 28.08.2003 r. w sprawie wzoru świadectwa zdrowia dla zwierząt wprowadzonych na rynek. Dz. U. 2003 r. Nr 181, poz.1773 oraz z 19.05.1999 r. w sprawie zasad wprowadzania czasowych zakazów ograniczania miejsca wystąpienia choroby zakażnej zwierząt oraz czasowych ograniczeń w ruchu osobowym. Dz.U.1999 r. Nr 53 poz.561)

W obrębie gospodarstwa pasiecznego winny znajdować się:

  • środki dezynfekcyjne (soda kaustyczna, wapno palone, mleko wapienne), do przeprowadzenia dorażnej dezynfekcji terenu pasieki, a więc w odpowiedniej ilości,
  • maty dezynfekcyjne do zastosowania przy wejściach i wyjściach w przypadku wystąpienia zgnilca amerykańskiego
  • skrzynia lub szafa metalowa, zamykana na klucz do przechowywania środków dezynfekujących
  • miejsce zabezpieczania przed dostępem osób postronnych, a szczególnie dzieci, w którym przechowywane są lecznicze środki weterynaryjne
  • wydzielony przedział lub mebel na odzież i obuwie używane podczas prac w pasiece,
  • dwa wyodrębnione pomieszczenia w formie specjalistycznych pracowni- jedno do przeprowadzania miodobrania i pozyskiwania produktów pszczelich, drugie do przechowywania podstawowego sprzętu i wykonywania bieżącej obsługi rodzin pszczelich
  • apteczka, a w niej w szczególności: środki opatrunkowe, wapno odczulające, maść antyhistaminowa, krople nasercowe,

W pracowni pasiecznej obowiązują najwyższe wymogi higieniczne. Dlatego musi być zapewniona:

  • możliwość umycia rąk
  • niedostępność dla owadów i gryzoni
  • funkcjonalność przy operowaniu sprzętem pasiecznym i jego magazynowaniu
  • dwa razy w roku badanie wody, jeśli jej żródłem jest ujęcie indywidualne
  • bieżące wywożenie śmieci i odpadków do śmietników lub na wysypisko (w/w sprawy reguluje Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 18.12.2002 roku ws. kwalifikacji sposobów w zakresie przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji lub w obrocie żywnością. Dz. U. 2003r., Nr 27, poz. 233).

System gospodarowania prowadzony przez pszczelarza winien uwzględniać:

  • wymogi związane z biologią rodziny pszczelej,
  • używanie materiałów nieszkodliwych dla ochrony środowiska,
  • prowadzenie ze względów higienicznych i zdrowotnych intensywnej wymiany plastrów,
  • nie wprowadzenie do miodu plastrów, które były objęte zabiegami zwalczania warrozy,
  • doprowadzenie do pełnego zużycia zapasów zimowych w okresie wiosennego rozwoju rodzin pszczelich,
  • wprowadzanie matek pszczelich z selekcjonowanych linii w kierunku wzmocnienia łagodności,
  • utrzymywanie zdrowotności pszczół między innymi poprzez szczególną dbałość o higienę w pasiece oraz korzystanie z kwalifikowanego materiału hodowlanego,
  • zwalczanie warrozą nie tylko z powodu obniżenia jakości pozyskiwanych produktów pszczelich, ale jako działanie służące ograniczaniu chorób wirusowych pszczół, w związku z nakłuwaniem powłok larw i pszczół; stosowanie przy zwalczaniu warrozą metod biotechnologicznych,
  • takie postępowanie, które pozwoli uniknąć obecności środków stosowanych w leczeniu pszczół w produktach pszczelich,
  • dbałość o środowisko przyrodnicze, przed podjęciem decyzji o stacjonowaniu pasieki poznanie wyników badań dotyczących zawartości jonów metali ciężkich w glebie; stosowanie pojemników i opakowań posiadających niezbędne atesty
  • wprowadzenie do sprzedaży miodu i produktów pszczelich spełniających wymagania jakościowe, zgodne z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 3.10.2003 r. ws. Szczególnych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu. (Dz.U. 2003 r. Nr 181, poz.1773)

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s