Uważa się, że na 1 km2 terenu nie może znajdować się więcej niż 6 do 7 rodzin pszczelich, gdyż wtedy uzyska się optymalne tzw. napszczelenie terenu. Zasięg lotu pszczół w zasadzie nie przekracza 3 km, ale najbardziej opłacalnym zasięgiem jest odległość do 1,5 km. Pszczoła może zebrać i umieścić do 75 mg nektaru czyli około 75% masy jej ciała, ale przyjmuje się, ze przeciętny ładunek wynosi 40-50 mg. Przy lotach na odległość 1 km, na zebranie 30 kg pyłku czyli pełnego zapotrzebowania dla rodziny pszczelej, pszczoły zużywają 12 kg miodu, a przy lotach na odległość 200 metrów od ula, tylko 4kg przy takim samym zebraniu pyłku. Przyniesiony ładunek nektaru pszczoła oddaje tuż przy wylotku 4 pszczołom odbierającym i trwa to od kilku do kilkudziesięciu sekund w zależno�i od gęstości nektaru. Jednak łączny czas oddawania ładunku licząc od wejścia pszczoły do wylotka i wyjścia na powtórny lot trwa około 3 minut. Przyjmuje się, że czas pracy pszczół lotnych trwa około 14 godz. jednak jego intensywność jest zależna od ilości wziątku. Jeśli nektaru jest mniej, to na pożytku pracuje około 60% pszczół, reszta zajmuje się pracami ulowymi. Przy silniejszych rodzinach liczba pszczół lotnych jest większa, a po wzištek mogą być wysyłane nawet 8-dniowe pszczoły. Jednak w ulu nie może być zachwiana pewna równowaga czyli nie może być za dużo pszczół zbieraczek, a za mało odbiorczyń nektaru i zajmujących się dalszą jego przeróbką. Uważa się, że zbyt silne rodziny zbierają mniej miodu w przeliczeniu na 1 kg pszczół.

Tabela opłacalności lotu pszczoły zależnie od odległości pożytku od ula

Odległość Liczba
max. lotów
dziennie
Przeciętna
masa wziątku
Ilość nektaru
zanoszonego
do ula
Zużycie miodu
…..w mg
Zapas, który
pozostaje w ulu
…1 km …..20 lotów …..40 mg/lot ……800 ..80 – 100 mg ….700 mg
200 m 50 – 60 lotów 40 – 50 mg/lot …2.500 100 – 200 mg ..2.300 mg

 

2.5.Wielkość pasieki.
Wielkość pasieki uzależniona jest przede wszystkim od jak najbliższego położenia przy pożytkach i obfitością zasobów nektarowych i pyłku. Nie opłaca się lokowanie na jednym miejscu pasieki większej niż pozwala na to baza pożytkowa. Przy obliczaniu wielkości pasieki lepiej przyjąć niższy wskażnik wynikający ze wstępnych obliczeń, gdyż należy brać pod uwagę zawodność pogody, która wpływa na wydajność nektarową i pyłkową roślin na pożytkach. W warunkach naszego kraju niewiele jest miejsc, gdzie można postawić 70 do 80 pni na pasieczysku stałym.
Jeśli na 1 km2 terenu przyjmuje się, że może się znajdować maksymalnie 7 rodzin pszczelich, to znając areał pożytków w najbliższym sąsiedztwie można obliczyć wielkość zakładanej pasieki. Przyjmuje się, że każda rodzina pszczela zużywa w ciągu roku około 100 kg na własne potrzeby. To co zbiera pszczelarz jest nadprodukcjąś pszczół. Jeśli ustawi się zbyt dużo uli na pasieczysku, to może doprowadzić do sytuacji tzw. przepszczelenia. Takimi miejscami z reguły bywają tereny w pobliżu aglomeracji miejskich, gdyż tam są usytuowane małe pasieki tzw. hobbystów. Na takich terenach może brakować pożytków nektarowych i pyłkowych co spowoduje głód w pasiekach, którego następstwem będą wzajemne rabunki rodzin pszczelich. Taka sytuacja w krótkim czasie przyniesie osłabienie istniejących rodzin pszczelich i narażenie ich na choroby takie jak zgnilec, grzybica, warroza czy nosemoza. W takim przypadku pszczoły rabujące się wzajemnie bardzo szybko przeniosą choroby na cały okoliczny teren i zarazić wszystkie ule. Ponadto w ulu musi być odpowiedniej wielkości przestrzeń produkcyjna pozwalająca na rozkładanie nektaru do odparowania, potrzebna jest też przestrzeń magazynowa, gdzie gromadzone są zapasy dojrzałego miodu. Jeśli tych przestrzeni brakuje, matka jest automatycznie ograniczana

Stałe pasieczysko.
Przeciętna wielkość stałego pasieczyska to 35 do 40 uli na toczku. Ule z pszczołami powinny znajdować się możliwie jak najbliżej żródeł pożytków. Wybierane miejsce na stałe pasieczysko, należy je w pierwszym rzędzie ogrodzić w taki sposób, aby obsadzić żywopłotem od strony najczęściej wiejących wiatrów (południowych i południowo zachodnich w naszym regionie). Wśród roślin wybranych na żywopłot zaleca się leszczynę, karaganę, śnieguliczkę, antypkę i ałyczę. Pozostały teren wewnątrz stałego pasieczyska można obsadzić roślinami, które zapewniąś lekki cień od strony południowo zachodniej. Najlepsze są jabłonie, wiśnie, robinia akacjowa, wierzba iwa oraz wyższe i lużne krzewy. Nasadzenia powinny znajdować się w rozstawie na tyle rzadkiej, by dawały tylko plamy cienia, nie zasłaniając całego pasieczyska. Na terenie gdzie będą stały ule najlepiej posiać trawę i póżniej kosić ją regularnie. Ule następnie ustawić wprost na trawniku, gdyż niezadarniona ziemia szybciej w lecie się przegrzewa, a w razie nagłej ulewy strącane deszczem ule brudzą się piaskiem i giną. Ule powinny być ustawione na nóżkach (legarach) na wysokości ok. 20- 30 cm od ziemi. Pod nóżki najlepiej podłożyć cementowe podkładki, które zapobiegną butwieniu się drewnianych nóżek i wgniataniu się w rozmiękłą ziemię. Teren powinien być wyrównany, a jeśli znajduje się na lekkim wzgórzu, to należy porobić tarasy, na których ustawione będą ule. Na stałe pasieczyska nie nadają się tereny położone w zimnych i wilgotnych kotlinach, gdzie osiada mgła i spływa ochłodzone nocą powietrze, oraz tereny położone zbyt nisko, o wysokim poziomie wody gruntowej (jest tam zawsze zimniej i rodziny są częściej podatne na choroby). W miejscu dostępnym dla całej pasieki, a jednocześnie zacisznym i dobrze nagrzanym przez słońce ustawia się poidło dla pszczół i topiarkę słoneczną do wytopu wosku. Poidło musi być czynne cały czas i zapewniać pszczołom czystą i najlepiej bieżącą wodę. W dogodnym miejscu dla obserwacji całego pasieczyska należy usytuować pracownię pasieczną. Niezbędnym sprzętem na pasieczysku jest waga, która powinna być wraz z ulem kontrolnym usytuowana pod szerokim dachem lub przewiewną obudową, nie zmieniającą mikroklimatu wokół danego ula.

Urządzanie pasieczyska.
Przed ustawieniem uli pasieczysko powinno być wyrównane i obsiane trawą albo mieszanką trawy i białej koniczyny. Przed ulami dobrze jest pozostawić placyki, wysypane żwirem lub piaskiem. Na pasieczysku nie zadrzewionym dobrze jest posadzić drzewa owocowe niskopienne lub też krzewy ocieniające ule, a służące jednocześnie za znaki orientacyjne dla pszczół. Rozstawienie uli na pasieczysku powinno odpowiadać następującym warunkom:

  • pszczelarz powinien mieć łatwy dostęp do każdego ula
  • wszystkie ule na pasiece powinny być dobrze widoczne z jednego punktu np. z pracowni pasiecznej, co ułatwia ich obserwacje zwłaszcza w okresie rójek
  • pszczoły muszą mieć ułatwioną orientację, co zapobiega ich błądzeniu oraz zalatywaniu do obcych rodzin matek powracających z lotu godowego
  • zaleca się aby odległość między ulami wynosiła co najmniej 2 do 4 m.
  • przed ulem powinna znajdować się wolna przestrzeń przynajmniej 1,5 do 2 m, umożliwiająca stopniowe wzbijanie się pszczół w powietrze z mostków wylotowych i wygodny ich powrót z pożytków
  • możliwość właściwego rozstawienia uli najczęściej ustawia się w rzędy lub szachownicę, gdyż symetryczne ustawienie uli sprzyja błądzeniu pszczół (im działka większa tym lepiej)
  • Koło działki nie powinny przebiegać drogi, którymi przepędza się zwierzęta gospodarskie, ani ścieżki dla pieszych.
  • Odległość od ścieżki nie może być mniejsza niż 10 m. (jeśli jest mniejsza konieczny jest wysoki parkan lub żywopłot (wys. 2 m)
  • Niewskazane jest usytuowanie pasieczyska w pobliżu jeziora, stawu lub szerokiej rzeki, gdyż pszczoły przelatujące lub wracające z pożytku łatwo się topią.
  • Pasieczysko powinno być osłonięte od północnych i zachodnich wiatrów np. poprzez budynki, sad lub żywopłot.
  • W pobliżu pasieki powinien być dostęp do naturalnego żródła wody, jeśli jej brak, pszczelarz powinien zainstalować specjalne poidła dla pszczół.
  • Pasieczysko nie powinno być otoczone zbyt wysokimi budynkami, żywopłotem czy zwartym drzewostanem, gdyż zmuszałoby pszczoły do wysokich lotów
  • Pasieczysko nie powinno być umieszczane w kotlinach, gdyż wiosną topniejący śnieg zbyt długo by się tam utrzymywał, ponadto w lecie brak przewiewu i duże nagrzanie.
  • W górach ule należy rozlokować najlepiej na zboczach południowych, gdyż na północnych występują gorsze warunki rozwoju wiosną
  • Pasieczysko nie powinno być też umieszczone przy pniach drzew, które powodują zbyt duży cień, co opóżnia wiosenny rozwój pszczół, oraz łatwość ich zapadania na choroby takie jak nosemoza czy grzybica.
  • Nie powinno się ustawiać pasieczyska zbyt blisko mieszkań, czy budynków gospodarskich, gdyż podrażnione pszczoły mogą łatwo zaatakować./li>
  • Pszczoły nie powinny przelatywać na pożytek przez drogi publiczne o dużym ruchu samochodowym, (mogłyby spowodować wypadek poza tym bywają niszczone przez szybkie pojazdy.

Ule mogą być ustawiane w słońcu, ale należy je zabezpieczyć przed nadmiernym ogrzewaniem, trzeba zapewnić wentylacje poprzez przewiew pod daszkiem i od wlotka pod daszek. Można też daszki pomalować białą farbą.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s