Ogórecznik lekarski (Borago officinalis L)

Roślina roczna z rodziny ogórecznikowatych (Boraginaceae), pochodząca z obszaru śródziemnomorskiego.

Cała roślina pokryta jest odstającymi szorstkimi włoskami. Łodyga wzniesiona, wysokości 30—60 cm, w górze wiechowato rozgałęziona.

Liście duże, jajowate. Korona tylko u na­sady zrosłopłatkowa, talerzykowata, a więc nie tworząca wyraź­nej, rurki jak u innych roślin tej rodziny. W płaskiej gardzieli znaj­duje się 5 nagich osklepek. Kwiat początkowo różowy, później niebieski.

Nektarnik okołozalążniowy, znajdujący się na płaskim dnie kwiatowym, jest wytworem płatków korony, które są zro­śnięte tylko w obrębie nektarnika. Wokół zalążni na nektarniku można gołym okiem rozróżnić 10 wzgórków z lejkowatymi wgłę­bieniami na szczycie. Na dnie każdego wgłębienia znajduje się aparat szparkowy wydzielający kroplę nektaru. Nitki pięciu prę­cików od strony zewnętrznej mają wyrostek, a od strony wewnętrznej, poniżej pylnika, są rozszerzone i zgrubiałe, wskutek czego stykają się brzegami i nakrywają nektarnik. Ponieważ nasady pręcików nie są rozszerzone, więc do nektaru prowadzi 5 ostrołukowych otworów, naprzeciw których stoją wspomniane osklepki płatków korony. Pylniki pochylone na szyjkę słupka i przylegają do niej. Po okresie dojrzałości pręcików słupek wy­dłuża się i znamię wystaje na zewnątrz. Owocem jest 4-dzielna rozłupka.

Ogórecznik odznacza się dużą miododajnością: jeden kwiat wy­dziela do 12 mg nektaru. Zawartość cukrów waha się od 40 do 77%. Nektarowanie trwa od świtu do nocy i nie ustaje nawet w dni chłodne, kiedy pszczoły już niechętnie wylatują z ula.

Wy­dajność miodową z hektara ocenia się na 200 kg, lecz w dobrych może być znacznie większa. Ogórecznik wysiewa się wczesną wiosną do gruntu w rzędy co 30—40 cm na głębokość 1—2 cm. Na 1 ha potrzeba około 10 kg nasion. Najodpowiedniej­sze do jego uprawy są gleby lekkie, lecz urodzajne.

Pierwsze kwiaty pojawiają się po upływie 40 dni od wykiełkowania nasion. Przycinając lub podkaszając rośliny można prze­dłużyć kwitnienie do jesieni.

Suszone ziele jest używane do wyrobu leków. Ścina się je ręcz­nie lub kosiarką na początku kwitnienia i suszy na przewiewie w cieniu lub w suszarni w temperaturze około 40°C. Plon ziela wynosi 2—3 t z hektara, a plon nasion 150 kg. Nasiona w miarę dojrzewania łatwo się osypują dlatego wierzchołki pędów nasien­nych należy ścinać zanim skończy się kwitnienie roślin. Opadłe nasiona wschodzą na wiosnę i mogą dostarczyć rozsady, którą przesadza się na obrane miejsce.

Advertisements

About lsajdak

Pszczelarsto to moja pasja

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s